Spis treści
Rozporządzenie 1007/2011 to europejski akt, który określa, jak oznacza się skład wyrobów włókienniczych sprzedawanych w UE. Wymaga etykiety lub oznakowania ze składem włókien w procentach, wyłącznie z nazwami z oficjalnego wykazu, w języku państwa, w którym wyrób jest sprzedawany. Rozporządzenie nie wymaga symboli prania, rozmiaru ani kraju pochodzenia.
Czym jest Rozporządzenie 1007/2011
Pełna nazwa to Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 w sprawie nazw włókien tekstylnych oraz związanego z nimi etykietowania i oznakowania składu włóknistego wyrobów włókienniczych. Zastąpiło ono kilka starszych dyrektyw i stosuje się je od 8 maja 2012 r. Jako rozporządzenie obowiązuje bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich, bez potrzeby wdrażania ustawą krajową.
Jakie wyroby obejmuje
- Wyroby włókiennicze – surowce, półprodukty i wyroby gotowe złożone wyłącznie z włókien tekstylnych.
- Wyroby zawierające co najmniej 80% włókien tekstylnych wagowo.
- Materiały obiciowe mebli, parasoli i osłon przeciwsłonecznych, jeśli część tekstylna stanowi co najmniej 80% tych elementów.
- Części tekstylne wielowarstwowych pokryć podłogowych, materaców i artykułów kempingowych, pod określonymi warunkami.
- Tekstylia wbudowane w inne produkty, gdy podany jest ich skład.
Rozporządzenia nie stosuje się do wyrobów przekazywanych chałupnikom lub niezależnym firmom do obróbki bez przeniesienia własności ani do wyrobów szytych na zamówienie przez samozatrudnionych krawców. Załącznik V zawiera wykaz produktów, dla których etykietowanie nie jest obowiązkowe.
Podstawowe wymagania Rozporządzenia 1007/2011
1. Tylko oficjalne nazwy
Skład opisuje się nazwami z Załącznika I – na przykład bawełna, wełna, poliester, wiskoza, elastan. Inne nazwy są niedopuszczalne ani jako główny opis, ani w połączeniu z nazwą oficjalną. Znak towarowy może stać bezpośrednio przed lub po nazwie oficjalnej.
2. Procenty wagowe
Włókna podaje się z ich procentowym udziałem w masie netto, w kolejności malejącej. Tylko wyroby w całości z jednego włókna mogą nosić oznaczenie „100%”, „czysty” lub „cały”. Rozporządzenie dopuszcza określone tolerancje, które pozwalają na niewielkie odchylenia między deklarowanym a rzeczywistym składem.
3. Etykieta lub oznakowanie
Wyrób musi być etykietowany lub oznakowany w momencie udostępniania na rynku. Etykieta musi być trwała, łatwo czytelna, widoczna i dostępna, a jeśli jest oddzielna – mocno przymocowana. Dlatego skład zwykle umieszcza się na przyszytej etykiecie tekstylnej, a nie na papierowej, którą się odrywa.
4. Język
Etykieta musi być w języku urzędowym lub językach państwa członkowskiego, w którym wyrób udostępnia się konsumentowi, chyba że państwo to postanowiło inaczej. Na rynku polskim oznacza to skład w języku polskim.
5. Skróty są niedozwolone
Na etykiecie nie stosuje się skrótów nazw włókien, takich jak „PES” czy „CO”, z wyjątkiem określonych przypadków w dokumentach handlowych, w których skróty są wyjaśnione. Na etykiecie konsumenckiej wypisuje się pełne nazwy.
6. Jednolita czcionka
Nazwy i procenty muszą być zapisane tą samą wielkością, stylem i czcionką oraz wyraźnie widoczne. Niedopuszczalne jest na przykład, aby „5% bawełna” było dużą czcionką, a „95% poliester” – drobną.
Przypadki szczególne
- Wyroby wieloskładnikowe – jeśli wyrób składa się z dwóch lub więcej części o różnym składzie (wierzch, podszewka, wypełnienie), skład podaje się dla każdej z nich. Części poniżej 30% całkowitej masy można nie opisywać, z wyjątkiem podszewek głównych.
- Nietekstylne części pochodzenia zwierzęcego – skóra, sierść, kość i podobne części wymagają sformułowania „Zawiera nietekstylne części pochodzenia zwierzęcego”.
- Wyroby gorseciarskie – skład podaje się według części, jak opisano w Załączniku IV.
- Komplety – dwa lub więcej wyrobów włókienniczych o tym samym składzie sprzedawanych jako jeden komplet mogą mieć jedną etykietę.
- „Żywa wełna” – termin stosuje się tylko pod określonymi warunkami dla wełny, która nie była przetwarzana.
Kto odpowiada za etykietę
Producent, który wprowadza produkt na rynek UE, zapewnia obecność i poprawność etykiety. Jeśli producent nie ma siedziby w UE, odpowiedzialność spoczywa na importerze. Dystrybutora uważa się za producenta, jeśli wprowadza produkt pod własną nazwą lub znakiem towarowym, sam umieszcza etykietę lub zmienia jej treść. Wszyscy w łańcuchu muszą zapewnić, że informacja o składzie jest dostępna także w momencie sprzedaży.
Czego Rozporządzenie 1007/2011 nie wymaga
| Informacja | Wymóg rozporządzenia | W praktyce |
|---|---|---|
| Skład włóknisty | Obowiązkowy | Na przyszytej etykiecie składu |
| Symbole prania | Niewymagane | Utrwalona dobrowolna praktyka według ISO 3758 |
| Rozmiar | Niewymagany | Podaje go marka |
| Kraj pochodzenia | Niewymagany | Dobrowolny w UE, obowiązkowy na niektórych rynkach zewnętrznych |
| Nazwa i adres producenta | Nie na mocy tego rozporządzenia | Wymagane przez ogólne przepisy o bezpieczeństwie produktów |
Rozporządzenie a etykiety składu
W praktyce wymagania spełnia się za pomocą etykiety składu przyszytej w wyrobie, na której skład podano we wszystkich potrzebnych językach, a symbole konserwacji – jeden raz. Materiał musi wytrzymywać pranie, aby tekst pozostał czytelny. Satyna i tafta z nadrukiem termotransferowym to najczęstszy wybór; w niektórych wyrobach stosuje się też etykiety tekstylne z innych materiałów. Pełną gamę rozwiązań znajdziesz w kategorii etykiety.
Rozporządzenie jest okresowo przeglądane, a w UE dyskutuje się zmiany związane z etykietowaniem cyfrowym i zrównoważonym rozwojem. Przed wprowadzeniem nowej kolekcji warto sprawdzić aktualną wersję skonsolidowaną w oficjalnym rejestrze prawa UE.
Polkom – etykiety zgodne z wymaganiami
Polkom to producent etykiet i akcesoriów do mody, mebli, obuwia i toreb z Sofii z ponad 30-letnim doświadczeniem. Pomagamy uporządkować skład i języki oraz drukujemy etykiety składu z Twoim logo, z próbką przed serią i dostawą w UE. Wyślij zapytanie przez stronę Kontakt.
Udostępnij artykuł














